என் நெஞ்சே நீ நம்பிக்கை இழப்பது ஏன்?

‘‘நதியின் ஓட்டம் பள்ளத்தை நோக்கியே! அந்த நாயகனின் ஓட்டமும் எளிமையான நேர்மையை நோக்கியே! அறியாமல் செய்யும் தவறுகள் பாவங்கள் அல்ல. அவை வெறும் தவறுகளே. அவற்றுக்கு உண்டான மன்னிப்பு உண்டு. அறிந்து செய்யும் தவறு தவறல்ல, அது குற்றம். அதற்கு மன்னிப்பு கிடையாது. என் தாய்தகப்பன் செய்த தருமங்களை நினைக்கிறேன். ‘‘தர்மம் தலை காக்கும்’’ என்ற பழமொழி உண்டு. செய்த பாவம் தலையில் அடிக்கிறது; செய்த புண்ணியம் தலையைக் காக்கிறது. ஆம்! செய்த புண்ணியம் திரும்பி வருகிறது. புண்ணியம் என்பது என்றும் எதிலும் நீ செய்யும் நன்றி! பாவத்தில் முதல் பாவம் நன்றி கொல்லுதல். பாவம் செய்யாமல் புண்ணியம் செய்து கொண்டே இறைவனைத் தியானித்தால் உன் வாழ்நாளிலேயே உனக்கொரு அதிர்ஷ்டம் காத்திருக்கிறது. நான் தத்துவம் பேசவில்லை. அனுபவம் பேசுகிறது. சாதாரணப் பழமொழிகளும் அனுபவத்தில் அவற்றின் எதிரொலிகளுமே ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை எனக்கு உண்டாக்கி இருக்கின்றன. ‘‘கலைமான் நீரோடைகளுக்காக ஏங்கித் தவிப்பதுபோல கடவுளே! என் நெஞ்சம் உமக்காக ஏங்கித் தவிக்கின்றது.

Advertising
Advertising

என் நெஞ்சம் கடவுள் மீது உயிருள்ள இறைவன் மீது தாகம் கொண்டுள்ளது. எப்பொழுது நான் கடவுள் முன்னிலையில் வந்து நிற்கப் போகின்றேன்? இரவும் பகலும் என் கண்ணீரே எனக்கு உணவாயிற்று. உன் கடவுள் எங்கே?  என்று என்னிடம் தீயோர் கேட்கின்றனர். மக்கள் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து பவனியாகக் கடவுளின் இல்லத்திற்குச் சென்றேனே! ஆர்ப்பரிப்பும், நன்றிப் பாடல்களும் முழங்க விழாக் கூட்டத்தில் நடந்தேனே! இவற்றையெல்லாம் நான் நினைக்கும்போது என் உள்ளம் வெகுவாய் வெதும்புகின்றது. என் நெஞ்சே! நீ நம்பிக்கை இழப்பது ஏன்? நீ கலக்கமுறுவது ஏன்? கடவுளையே நம்பி இரு! என் கடவுளின் மீட்புச் செயல்களை முன்னிட்டு இன்னும் நான் அவருக்கு நன்றி செலுத்துவேன். என் நெஞ்சம் மிகவும் தளர்ந்துள்ளது. ஆகவே, யோர்தான் மலைப்பகுதியிலும், எர்மோன், மீசார் மலைப்பகுதிகளிலும் உம்மை நான் நினைத்துக் கொண்டேன். உம் அருவிகள் இடியென முழங்கிட, ஆழ்கடல் ஆழ்கடலை அழைக்கின்றது.

உன் சிற்றலைகளும் பேரலைகளும் என்மீது புரண்டோடுகின்றன. நாள்தோறும் ஆண்டவர் தமது பேரன்பைப் பொழிகின்றார். இரவுதோறும் நான் அவரைப் பாடுவேன். எனக்கு வாழ்வளிக்கும் இறைவனை நோக்கி மன்றாடுவேன். என் கற்பாறையாகிய இறைவனிடம், ஏன் என்னை மறந்தீர்? எதிரியால் ஒடுக்கப்பட்டு நான் ஏன் துயருடன் நடமாட வேண்டும் என்கின்றேன். உன் கடவுள் எங்கே என்று என் பகைவர் நாள்தோறும் என்னைக் கேட்பது என் எலும்புகளை ஊடுருவும் வாள்போல் என்னைத் தாக்குகின்றது. என் நெஞ்சே! நீ நம்பிக்கை இழப்பது ஏன்? நீ கலக்கமுறுவது ஏன்? கடவுளையே நம்பி இரு! என் மீட்பராம் கடவுளை இன்னும் நான் போற்றுவேன். என் கடவுளின் மீட்புச் செயல்களை முன்னிட்டு இன்னும் நான் அவருக்கு நன்றி செலுத்துவேன்.’’ (திருப்பாடல்கள் 42:111) ‘‘இறைவனின் பேரன்பு இறுதிவரை நிலைத்திருக்கும். அம்மக்களை அவர் பக்கம் ஈர்த்துக் கொள்ளும். அதன்மூலம் முறிந்த உறவு மலரும்.’’

‘‘மணவைப்பிரியன்’’ ஜெயதாஸ் பெர்னாண்டோ

Related Stories: